เซ็งกะชีวิต ช่วงนี้แม้งอะไรก็ไม่ดี ทำไรก็ไม่ดี อยู่ไปก็คงไม่ดี (ไม่ดีมั้ง) อย่างน้อยกูก็ยังคิดได้ นิดนึง

 

จากการที่กูโดนติดแหมา พวกท่านก็ต้องตายห่าไปกะกูด้วย

 

1.เมื่อตอนเด็กๆ การ์ตูน pink panter ที่มันเป็นการ์ตูนใบ้มีไอ้เสือสีชมพูเป็นตัวละคร

ดูแม้งทุกคืนจนเหล่าโกว(เลี้ยงกูมาตั้งแต่เด็ก) ด่าว่าดูแต่เรื่องนี้ ชอบหรือไง ดูไปทำไม การ์ตูนใบ้ ที่จิงกูก็ไม่อยากจะดูหรอกนะ

แต่มีอยู่คืนหนึ่ง(ก่อนหน้าจะโดนด่า)กูดูกะเหล่าโกวแล้วเหล่าโกวกูบอกว่าสนุกดี กูก็เลยอยากให้เหล่าโกวกูไม่รำคาญเวลากูดูการ์ตูน

ก็เลยดูแม้งแต่เรื่องเหี้ยเนี่ยแหละ รักเหล่าโกวน้า จุ๊บๆ

 

 

2.เมื่อตอนเด็กๆเคยไปเที่ยวทะเลกับพ่อแม่ แล้วกูก็ไปเล่นว่าวที่ชายหาด เล่นว่าวไม่ได้ไปชักว่าวยังเด็กเกินไปสำหรับตอนนั้น

พ่อแม่กูก็นั่งอยู่แถวๆนั้นแหละ แล้วว่าวกูหลุดไป ลมพัดไป กูก็ไปวิ่งไล่ว่าวจนเก็บได้ หันไปอีกทีพ่อแม่กูหาย ด้วยความเป็นแมน กูวิ่งร้องไห้

หาพ่อแม่ แต่ไอ้ทางที่กูวิ่งไปมันดันสวนทางกะทางที่กูจะต้องกลับ วิ่งอย่างกะพระเอกมิวสิกเปลือกหงเปลือกหอยบาดตีนกูเป็นแผลเละเทะ

พ่อแม่กูก็วิ่งตามมาข้างหลังตะโกนเรียกกู แต่ด้วยความที่กูหลอน กลับวิ่งหนีพ่อแม่ออกไปเรื่อยๆ อายสัด เจ็บตีนทายาไปหลายวัน

 

 

3.เมื่อตอนเด็กๆกูเป็นเด็กที่อ่อนแอมากไม่สบายบ่อยเหี้ยๆ จนต้องหยุดเรียนบ่อยๆ แต่กูก็ยังสอบได้ติดท๊อบ 5 นะเว้ย แอบฉลาดนะกู ไม่เกี่ยวกันแค่อยากอวด

พ่อกูบังคับให้กูออกกำลังกายทุกวันโดยการวิ่ง กระโดดกบ แต่ก็กูไม่อยากทำจนพ่อกูต้องหวดด้วยไม้มะยม วิ่งไปร้องไห้ไป ละก็มีอยู่วันนึงกูโดนพ่อกูสั่งวิดพื้นหน้าโรงเรียนตอนประถม อายเหี้ยๆคนแม้งก็อย่างเยอะ  พอโตขึ้นมากูถึงได้สูงอย่างงี้นี่เอง

สิ่งที่พ่อแม่ให้ทำมันดีทุกอย่างแหละคับ

 

 

4.ตอนมัธยมต้นมั้งซัก ม2 ม3 เพื่อนกูตั้งฉายาให้กูว่าไอ้ปอดร้อยเมตร เพราะกูไปแอบชอบผู้ ญ คนนึงซึ่งเรียนชั้นเดียวกะกู แล้วพอกูเห็น ญ คนนี้ทีไรพวกแม้งจะไม่เห็นกู

 

5.ตอนมัธยมปลาย ม6 มั้ง เกงนักเรียนกูใส่ไม่ได้คับสัดๆ กูเลยบอกให้แม่ซื้อเกงใหม่ แต่ด้วยความที่มันจะจบแล้วก็เลยซื้อใหม่มาแค่ตัวเดียว อาทิตนึงใส่แม้งทุกวัน

เน่าเหี้ยใส่แม้งจนสีซีดแล้ววันไหนแม่กูนึกครึ้มเอาไปซักโดยที่ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ กูก็ต้องใส่ไอ้กางเกงที่ฟิตเหี้ยโดยการไม่ติดตะขอ

แล้วเอาเสื้อยัดๆแล้วก็ดึงให้เสื้อมันห้อยออกมาเยอะๆเพื่อไม่ให้มันเห็นตะขอที่กูไม่ได้ติด แล้วซิปแม้งก็แจ่มเกิน หล่นตลอด จะมีคัยเห็นบ้างก็ไม่รู้

 

6.จริงๆแล้วชื่อเล่นแรกของกูไม่ได้ชื่อ ณัฐ แต่คือ เอิร์ท ด้วยความที่ไม่สบายบ่อยอาม่าเลยเปลี่ยนชื่อกูเพราะเอิร์ทมันดูยิ่งใหญ่เกินไปกว่าที่เด็กตัวเล็กๆคนนี้จะแบกไหว

 

เกินละนิหว่า แถมให้ละกัน

ความลับกูยังมีอีกเยอะ ที่ไม่เอามาเขียนเพราะมันออกแนวเลวจนไม่สามารถไปบอกคนอื่นได้

ไอ้คนที่มาอ่านก็อย่าลืมทำตามที่กูโดนด้วยนะ ไม่ได้อยากทำ แต่ติดแหมันมา

 

  

เช้าวันหนึ่งขณะที่กระผมนอนหลับมีเสียงโทรศัพท์ดังที่มือถือกระผมผมก็ตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์โดยในโทรศัพท์มีเสียงป้าแก่ๆคนนึงพูดว่าณัฐพลใช่เปล่าคะพี่โทรศัพท์มาจาก...นักศึกษา(จำไม่ได้ว่าเรียกอะไร)พอดีที่บริษัทที่น้องฝึกงานเค้ามีหนังสือยินยอมให้น้องและผู้ปกครองน้องเซ็นน้องเข้ามาได้วันไหนบ้างกระผมก็บอกไปว่าวันอื่นที่ไม่ใช่วันนี้ได้ปะคับเค้าก็บอกว่าภายในอาทิตย์นี้ละกันนะน้องพี่ต้องให้คณบดีเซ็นอีกทีกระผมก็คับได้คับพี่เดี๋ยวเข้าไปเอาภายในอาทิตย์นี้แล้วก็วางสายแล้วก็หลับตาแล้วก็หลับต่อเช้าวันรุ่งขึ้นก็นัดกะไอ้เอลฟ์ว่าไปตึก12กันพอดีมันอยากไปด้วยก็เลยไปด้วยกันพอเช้าวันนี้กระผมกะนายเอลฟ์ก็เดินทางไปยังตึก12พอไปถึงกระผมก็บอกคุณพี่คับมาเอาใบที่พี่ให้มาเอาไปเซ็นอะคับพี่เค้าก็ถามบริษัทอะไรคะกระผมก็บอกไปว่าบริษัทไอ.ที.ซี(1993)ซึ่งในตอนแรกที่สมัครไปเห็นว่ามันเป็นบริษัทแถวหน้ารามไม่น่าจะเป็นบริษัทใหญ่มากก็เลยสมัครไปกะว่าชิวๆไปคนเดียวกระผมแข็งพอวันนี้ได้เห็นใบที่ไปเอามาเซ็นก็รู้ว่าไอ้ที่กระผมคิดนั้นมันผิดคาดมหันเนื่องจากเนื้อหาในหนังสือยินยอมมันช่างดูบีบบังคับกระผมซะเหลือเกินมีเนื้อหาดังนี้

เงื่อนไขและข้อตกลง

1.บริษัทตกลงรับนศเข้าฝึกงานตั้งแต่วันที่2เมษายน2550ถึง31พฤษภาคม2550

2.ทางสถาบันผู้ปกครองและนศยินยอมให้บริษัทกำหนดสถานที่ฝึกงานของนศตามคำสั่งของบริษัท

3.ลักษณะงานที่ให้ทำคือวางแผนการออกแบบและควบคุมการติดตั้งประกอบเครื่องจักรของระบบเครื่องกลไฟฟ้าที่ใช้ในการสร้างห้องเย็นและห้องแช่แข็ง

4.เป้นที่ทราบกันดีว่าบริษัทมีการดูแลเรื่องความปลอดภัยของนศแต่ถ้าหากมีความเสียหายต่อชีวิตร่างกายและทรัพย์สินจากการฝึกงานทางสถาบันผู้ปกครองและนศจะไม่เรียกร้องค่าเสียหายและค่าตอบแทนใดๆทั้งสิ้นกับทางบริษัท

5.กรณีนศทำความเสียหายแก่บริษัทต้องชดใช้ค่าเสียหายตามมูลค่าที่เสียหาย

6.มีประกันให้นศทุนจำนวน200000บาทเบี้ยประกัน/ปี1000บาทเวลา1ปี

อ่านแล้วรู้สึกเป็นยังไงกันบ้างยังอยากจะไปฝึกกะอิบริษัทนี้อยู่ฤเปล่ามันให้กูไปทำงานหรือให้กูไปกู้ระเบิดในห้องเย็นวะแสดดดดดดดดดดน่ากลัวเหี้ยๆ

แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ว่ากูไปแล้วได้งานทำไม่ต้องนั่งเบื่อนั่งโง่ให้เค้าใช้ไปซีลอคชงกาแฟ

แต่ถ้ากูตายห่าหรือเป็นไรไปพ่อแม่กูคงต้องเสียใจมากๆเลย(กูคิดเอง5555)

 

ปล.กูรู้พวกมึงจะต้องไม่อ่านแล้วมึงก็ต้องด่ากูว่าคอมบ้านกูไม่มีspacebarเหรอไงวะชิมิ

ปล.ชักไม่อยากไปฝึกงานแล้วดิเสียวตายห่า

ปล3.โชคดีมีชัยกันทุกคนที่ฝึกงานสาธุ