เห็นหนอนมันไช space เลยมาเขี่ยๆให้หายเน่าซะหน่อย 

 

พอดีนั่งฟังวิทยุ แล้วมันดันว่างเล่าที่มาคำว่า "สัจจะไม่มีในหมู่โจร"

 

เลยเอามาปล่อยต่อซะหน่อย ถือว่าเป็นการอนุรักษ์สำนวนไทยๆเอาไว้

 

เรื่องก็มีอยู่ว่า . . .

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว

 

ณ.หมู่บ้านโจรแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นที่อยู่ของเหล่าโจรทั้งหลาย

 

ปลูกบ้าน ทำนา ทำสวนเลี้ยงสัตว์ กันเป็นกิจวัตประจำวัน

 

งานอดิเรกคือออกไปปล้นกันแก้เซ็งไปวันๆ

 

จนเรื่องที่ปล้นมันเกิดเข้าหูตำรวจเข้าให้

 

ตำรวจก็เลยออกแผนเข้าไปทลายหมู่บ้านโจร

 

จนถึงวันที่ได้วางแผนไว้ ตำรวจก็แอบซุ่มล้อมหมุ่บ้านไว้

 

บุก !! นายตำรวจยศใหญ่ตะโกนสั่ง

 

ตูมๆ ๆ ๆ ๆ !! เสียงปืนดังกันสนั่นหวั่นไหว พวกโจรในหมู่บ้านก็พากันตายไปเยอะแยะ

 

แม้แต่สัตว์ที่หมู่บ้านโจรเลี้ยงไว้ก็ไม่เหลือซาก

 

แต่หัวหน้าโจรหลบหนีมาได้กับพรรคพวกเพียงไม่กี่สิบ

 

หัวหน้าโจรเสียใจมาก จึงประกาศกับลูกน้องที่เหลือว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

เพราะสัตว์พวกนั้นโดนตำรวจยิงตายไปหมดแล้ว เจ๊ยยย!!!!

 

 มาขำกะกูหน่อยเร็ว มุขนี้กู

 

proudly present มากๆเลยวะ 

 

5555555555555555555555555555555

น่ารัก

 

ขี้เล่น

 

ไม่วุ่นวาย

 

แต่งตัว

 

ดูบอล

 

 

เคยเห็นคนนั้นไหมครับ

เหี้ย

 

ไอ้พวกกระแส

 

อาจจะงงว่ามันพวกไหน

 

ยกตัวอย่างแบบโดนจังๆ

 

ไอ้พวกเด็กแว๊น

 

ที่แม้งทิ้งมอไซด์

 

แล้วมาฟังเพลงร๊อค

 

แต่งตัวร๊อค

 

ของมันเกลื่อนก็เพราะพวกมึง

 

เย็ดเป็ด

 

สมองมีอะใช้หน่อย

 

ไม่ใช่ไปลอกเค้ามาหมด

 

เค้าเฮไปไหนก็เฮกันไป

 

ควย

 

เดี๋ยวกูจะไปออกเวฟ100

 

แล้วไปเป็นพวกเด็กแว๊นแทน

 

มันจะได้ไม่สูญพันธ์ไปจากโลก

 

แล้วกูฉุนไรมันวะ มันก็มีสิทของมัน

เซ็งกะชีวิต ช่วงนี้แม้งอะไรก็ไม่ดี ทำไรก็ไม่ดี อยู่ไปก็คงไม่ดี (ไม่ดีมั้ง) อย่างน้อยกูก็ยังคิดได้ นิดนึง

 

จากการที่กูโดนติดแหมา พวกท่านก็ต้องตายห่าไปกะกูด้วย

 

1.เมื่อตอนเด็กๆ การ์ตูน pink panter ที่มันเป็นการ์ตูนใบ้มีไอ้เสือสีชมพูเป็นตัวละคร

ดูแม้งทุกคืนจนเหล่าโกว(เลี้ยงกูมาตั้งแต่เด็ก) ด่าว่าดูแต่เรื่องนี้ ชอบหรือไง ดูไปทำไม การ์ตูนใบ้ ที่จิงกูก็ไม่อยากจะดูหรอกนะ

แต่มีอยู่คืนหนึ่ง(ก่อนหน้าจะโดนด่า)กูดูกะเหล่าโกวแล้วเหล่าโกวกูบอกว่าสนุกดี กูก็เลยอยากให้เหล่าโกวกูไม่รำคาญเวลากูดูการ์ตูน

ก็เลยดูแม้งแต่เรื่องเหี้ยเนี่ยแหละ รักเหล่าโกวน้า จุ๊บๆ

 

 

2.เมื่อตอนเด็กๆเคยไปเที่ยวทะเลกับพ่อแม่ แล้วกูก็ไปเล่นว่าวที่ชายหาด เล่นว่าวไม่ได้ไปชักว่าวยังเด็กเกินไปสำหรับตอนนั้น

พ่อแม่กูก็นั่งอยู่แถวๆนั้นแหละ แล้วว่าวกูหลุดไป ลมพัดไป กูก็ไปวิ่งไล่ว่าวจนเก็บได้ หันไปอีกทีพ่อแม่กูหาย ด้วยความเป็นแมน กูวิ่งร้องไห้

หาพ่อแม่ แต่ไอ้ทางที่กูวิ่งไปมันดันสวนทางกะทางที่กูจะต้องกลับ วิ่งอย่างกะพระเอกมิวสิกเปลือกหงเปลือกหอยบาดตีนกูเป็นแผลเละเทะ

พ่อแม่กูก็วิ่งตามมาข้างหลังตะโกนเรียกกู แต่ด้วยความที่กูหลอน กลับวิ่งหนีพ่อแม่ออกไปเรื่อยๆ อายสัด เจ็บตีนทายาไปหลายวัน

 

 

3.เมื่อตอนเด็กๆกูเป็นเด็กที่อ่อนแอมากไม่สบายบ่อยเหี้ยๆ จนต้องหยุดเรียนบ่อยๆ แต่กูก็ยังสอบได้ติดท๊อบ 5 นะเว้ย แอบฉลาดนะกู ไม่เกี่ยวกันแค่อยากอวด

พ่อกูบังคับให้กูออกกำลังกายทุกวันโดยการวิ่ง กระโดดกบ แต่ก็กูไม่อยากทำจนพ่อกูต้องหวดด้วยไม้มะยม วิ่งไปร้องไห้ไป ละก็มีอยู่วันนึงกูโดนพ่อกูสั่งวิดพื้นหน้าโรงเรียนตอนประถม อายเหี้ยๆคนแม้งก็อย่างเยอะ  พอโตขึ้นมากูถึงได้สูงอย่างงี้นี่เอง

สิ่งที่พ่อแม่ให้ทำมันดีทุกอย่างแหละคับ

 

 

4.ตอนมัธยมต้นมั้งซัก ม2 ม3 เพื่อนกูตั้งฉายาให้กูว่าไอ้ปอดร้อยเมตร เพราะกูไปแอบชอบผู้ ญ คนนึงซึ่งเรียนชั้นเดียวกะกู แล้วพอกูเห็น ญ คนนี้ทีไรพวกแม้งจะไม่เห็นกู

 

5.ตอนมัธยมปลาย ม6 มั้ง เกงนักเรียนกูใส่ไม่ได้คับสัดๆ กูเลยบอกให้แม่ซื้อเกงใหม่ แต่ด้วยความที่มันจะจบแล้วก็เลยซื้อใหม่มาแค่ตัวเดียว อาทิตนึงใส่แม้งทุกวัน

เน่าเหี้ยใส่แม้งจนสีซีดแล้ววันไหนแม่กูนึกครึ้มเอาไปซักโดยที่ไม่ใช่เสาร์อาทิตย์ กูก็ต้องใส่ไอ้กางเกงที่ฟิตเหี้ยโดยการไม่ติดตะขอ

แล้วเอาเสื้อยัดๆแล้วก็ดึงให้เสื้อมันห้อยออกมาเยอะๆเพื่อไม่ให้มันเห็นตะขอที่กูไม่ได้ติด แล้วซิปแม้งก็แจ่มเกิน หล่นตลอด จะมีคัยเห็นบ้างก็ไม่รู้

 

6.จริงๆแล้วชื่อเล่นแรกของกูไม่ได้ชื่อ ณัฐ แต่คือ เอิร์ท ด้วยความที่ไม่สบายบ่อยอาม่าเลยเปลี่ยนชื่อกูเพราะเอิร์ทมันดูยิ่งใหญ่เกินไปกว่าที่เด็กตัวเล็กๆคนนี้จะแบกไหว

 

เกินละนิหว่า แถมให้ละกัน

ความลับกูยังมีอีกเยอะ ที่ไม่เอามาเขียนเพราะมันออกแนวเลวจนไม่สามารถไปบอกคนอื่นได้

ไอ้คนที่มาอ่านก็อย่าลืมทำตามที่กูโดนด้วยนะ ไม่ได้อยากทำ แต่ติดแหมันมา

 

  

เช้าวันหนึ่งขณะที่กระผมนอนหลับมีเสียงโทรศัพท์ดังที่มือถือกระผมผมก็ตื่นขึ้นมารับโทรศัพท์โดยในโทรศัพท์มีเสียงป้าแก่ๆคนนึงพูดว่าณัฐพลใช่เปล่าคะพี่โทรศัพท์มาจาก...นักศึกษา(จำไม่ได้ว่าเรียกอะไร)พอดีที่บริษัทที่น้องฝึกงานเค้ามีหนังสือยินยอมให้น้องและผู้ปกครองน้องเซ็นน้องเข้ามาได้วันไหนบ้างกระผมก็บอกไปว่าวันอื่นที่ไม่ใช่วันนี้ได้ปะคับเค้าก็บอกว่าภายในอาทิตย์นี้ละกันนะน้องพี่ต้องให้คณบดีเซ็นอีกทีกระผมก็คับได้คับพี่เดี๋ยวเข้าไปเอาภายในอาทิตย์นี้แล้วก็วางสายแล้วก็หลับตาแล้วก็หลับต่อเช้าวันรุ่งขึ้นก็นัดกะไอ้เอลฟ์ว่าไปตึก12กันพอดีมันอยากไปด้วยก็เลยไปด้วยกันพอเช้าวันนี้กระผมกะนายเอลฟ์ก็เดินทางไปยังตึก12พอไปถึงกระผมก็บอกคุณพี่คับมาเอาใบที่พี่ให้มาเอาไปเซ็นอะคับพี่เค้าก็ถามบริษัทอะไรคะกระผมก็บอกไปว่าบริษัทไอ.ที.ซี(1993)ซึ่งในตอนแรกที่สมัครไปเห็นว่ามันเป็นบริษัทแถวหน้ารามไม่น่าจะเป็นบริษัทใหญ่มากก็เลยสมัครไปกะว่าชิวๆไปคนเดียวกระผมแข็งพอวันนี้ได้เห็นใบที่ไปเอามาเซ็นก็รู้ว่าไอ้ที่กระผมคิดนั้นมันผิดคาดมหันเนื่องจากเนื้อหาในหนังสือยินยอมมันช่างดูบีบบังคับกระผมซะเหลือเกินมีเนื้อหาดังนี้

เงื่อนไขและข้อตกลง

1.บริษัทตกลงรับนศเข้าฝึกงานตั้งแต่วันที่2เมษายน2550ถึง31พฤษภาคม2550

2.ทางสถาบันผู้ปกครองและนศยินยอมให้บริษัทกำหนดสถานที่ฝึกงานของนศตามคำสั่งของบริษัท

3.ลักษณะงานที่ให้ทำคือวางแผนการออกแบบและควบคุมการติดตั้งประกอบเครื่องจักรของระบบเครื่องกลไฟฟ้าที่ใช้ในการสร้างห้องเย็นและห้องแช่แข็ง

4.เป้นที่ทราบกันดีว่าบริษัทมีการดูแลเรื่องความปลอดภัยของนศแต่ถ้าหากมีความเสียหายต่อชีวิตร่างกายและทรัพย์สินจากการฝึกงานทางสถาบันผู้ปกครองและนศจะไม่เรียกร้องค่าเสียหายและค่าตอบแทนใดๆทั้งสิ้นกับทางบริษัท

5.กรณีนศทำความเสียหายแก่บริษัทต้องชดใช้ค่าเสียหายตามมูลค่าที่เสียหาย

6.มีประกันให้นศทุนจำนวน200000บาทเบี้ยประกัน/ปี1000บาทเวลา1ปี

อ่านแล้วรู้สึกเป็นยังไงกันบ้างยังอยากจะไปฝึกกะอิบริษัทนี้อยู่ฤเปล่ามันให้กูไปทำงานหรือให้กูไปกู้ระเบิดในห้องเย็นวะแสดดดดดดดดดดน่ากลัวเหี้ยๆ

แต่ก็ยังรู้สึกดีที่ว่ากูไปแล้วได้งานทำไม่ต้องนั่งเบื่อนั่งโง่ให้เค้าใช้ไปซีลอคชงกาแฟ

แต่ถ้ากูตายห่าหรือเป็นไรไปพ่อแม่กูคงต้องเสียใจมากๆเลย(กูคิดเอง5555)

 

ปล.กูรู้พวกมึงจะต้องไม่อ่านแล้วมึงก็ต้องด่ากูว่าคอมบ้านกูไม่มีspacebarเหรอไงวะชิมิ

ปล.ชักไม่อยากไปฝึกงานแล้วดิเสียวตายห่า

ปล3.โชคดีมีชัยกันทุกคนที่ฝึกงานสาธุ